ความปลอดภัยในการใช้ออกซิเจนและแก๊สสำหรับคบเพลิงตัด: คู่มือผู้ใช้ฉบับสมบูรณ์

การตัดด้วยออกซิเจน-เชื้อเพลิงคืออะไร และทำไมความปลอดภัยต้องมาก่อน

การตัดเชื้อเพลิงด้วยออกซิเจนเป็นกระบวนการทางความร้อนที่รวมก๊าซเชื้อเพลิงเข้ากับออกซิเจนบริสุทธิ์เพื่อสร้างเปลวไฟอุณหภูมิสูงที่สามารถตัดผ่านโลหะเหล็กที่มีความหนาหลายนิ้วได้ ต่างจากวิธีการตัดเชิงกล เชื้อเพลิงออกซีไม่จำเป็นต้องใช้ไฟฟ้า ทำงานในสนามหรือในโรงงาน และยังคงเป็นหนึ่งในวิธีที่คุ้มค่าที่สุดในการตัดแผ่นเหล็กหนัก ส่วนโครงสร้าง และท่อ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมสิ่งนี้จึงเป็นรากฐานสำคัญของการแปรรูป การก่อสร้าง การรื้อถอน และการกู้ภัยมานานกว่าศตวรรษ

คุณลักษณะเดียวกันที่ทำให้การตัดด้วยเชื้อเพลิงออกซีมีพลังมาก ยังทำให้เกิดอันตรายได้อย่างแท้จริงเมื่อใช้งานไม่ถูกต้อง กระบวนการนี้ทำให้ก๊าซไวไฟที่มีแรงดัน ออกซิเจนบริสุทธิ์ เปลวไฟ ตะกรันโลหะหลอมเหลว และรังสีอินฟราเรด ทั้งหมดนี้อยู่ใกล้กับผู้ปฏิบัติงาน การทำความเข้าใจสามเหลี่ยมการเผาไหม้ — เชื้อเพลิง ออกซิเจน และการจุดระเบิด — และการควบคุมทั้งสามอย่างเป็นรากฐานของการฝึกปฏิบัติเชื้อเพลิงออกซิเจนที่ปลอดภัย การเผาไหม้ต้องใช้องค์ประกอบทั้งสามพร้อมกัน การเอาสิ่งใดสิ่งหนึ่งออกจะหยุดปฏิกิริยา กฎความปลอดภัยทุกประการในการตัดด้วยเชื้อเพลิงออกซีมีไว้เพื่อจัดการด้านใดด้านหนึ่งของสามเหลี่ยมนั้น

คู่มือนี้ครอบคลุมถึงก๊าซเชื้อเพลิงหลักที่ใช้ คบเพลิงตัด ลักษณะเปลวไฟและโปรไฟล์อันตราย และขั้นตอนความปลอดภัยที่จำเป็นที่ใช้โดยไม่คำนึงถึงเชื้อเพลิงที่ใช้

ทำความเข้าใจกับออกซิเจน: ตัวออกซิไดซ์ ไม่ใช่เชื้อเพลิง

ประเด็นสำคัญและมักเข้าใจผิด: ออกซิเจนไม่ใช่เชื้อเพลิงในการตัดเชื้อเพลิงด้วยออกซิเจน แต่เป็นสารออกซิไดซ์ ออกซิเจนจะรวมตัวทางเคมีกับก๊าซเชื้อเพลิงเพื่อปล่อยความร้อนระหว่างการเผาไหม้ และไอพ่นออกซิเจนแรงดันสูงที่แยกออกจากช่องกลางของหัวตัดคือสิ่งที่ทำให้โลหะไหม้และถูกไล่ออกจากรอยตัด

ออกซิเจนบริสุทธิ์ที่ใช้ในการตัดมีความบริสุทธิ์ 99.5% หรือสูงกว่า ซึ่งสูงกว่า 21% ในอากาศในบรรยากาศมาก ที่ความเข้มข้นเหล่านี้ วัสดุที่ปกติไม่ติดไฟ รวมถึงจาระบี น้ำมัน ยาง และโลหะบางชนิด สามารถจุดติดไฟได้ นี่คือหลักการด้านความปลอดภัยที่สำคัญที่สุดข้อเดียวที่ควบคุมการจัดการถังออกซิเจนและตัวควบคุม: น้ำมันและจาระบีจะต้องไม่สัมผัสกับอุปกรณ์ออกซิเจน วาล์ว หรือข้อต่อใดๆ แม้แต่น้ำมันหล่อลื่นปิโตรเลียมเพียงเล็กน้อยบนวาล์วควบคุมออกซิเจนก็อาจทำให้เกิดไฟไหม้รุนแรงหรือการระเบิดได้เมื่อเปิดกระบอกสูบ

ถังออกซิเจนจะต้องจัดเก็บตั้งตรง ยึดแน่นไม่ให้ล้ม และอยู่ห่างจากถังก๊าซเชื้อเพลิงอย่างน้อย 20 ฟุต (6 เมตร) หรือแยกจากกันด้วยแผงกั้นทนไฟสูงอย่างน้อย 5 ฟุต เปิดวาล์วถังออกซิเจนให้สุดเมื่อใช้งาน วาล์วออกซิเจนที่เปิดบางส่วนจะสร้างส่วนต่างแรงดันที่เบาะนั่ง ซึ่งจะเร่งการสึกหรอและเพิ่มความเสี่ยงต่อการรั่วไหล

แก๊สสำหรับคบเพลิงตัด: ตัวเลือกเชื้อเพลิงหลักสี่แบบ

ก๊าซสี่ชนิดถือเป็นเชื้อเพลิงส่วนใหญ่สำหรับคบเพลิงตัดเชื้อเพลิงออกซี: อะเซทิลีน โพรเพน โพรพิลีน และก๊าซ MAPP แต่ละองค์ประกอบมีองค์ประกอบทางเคมี อุณหภูมิเปลวไฟ การกระจาย BTU ที่ส่งออก ข้อกำหนดอัตราส่วนออกซิเจนต่อเชื้อเพลิง และโปรไฟล์ด้านความปลอดภัยที่เกี่ยวข้อง การเลือกก๊าซเชื้อเพลิงที่เหมาะสมสำหรับการใช้งาน และการใช้อุปกรณ์ที่ได้รับการจัดอันดับสำหรับก๊าซนั้น ๆ ถือเป็นข้อกำหนดเบื้องต้นสำหรับทั้งประสิทธิภาพและความปลอดภัย

อะเซทิลีน (C₂H₂): เปลวไฟที่ร้อนแรงที่สุด ความเสี่ยงสูงสุด

อะเซทิลีนเป็นก๊าซเชื้อเพลิงที่ใช้กันอย่างแพร่หลายมากที่สุดสำหรับการตัดด้วยออกซิเจนและเชื้อเพลิง และเป็นก๊าซเชื้อเพลิงเพียงชนิดเดียวที่เหมาะสำหรับการเชื่อมด้วยออกซิเจนกับเชื้อเพลิง มันก่อให้เกิดเปลวไฟที่ร้อนที่สุดเมื่อเทียบกับเชื้อเพลิงตัดทั่วไปทั่วไปที่ประมาณ 5,720°F (3,160°C) โดยความร้อนส่วนใหญ่ประมาณ 507 บีทียู เข้มข้นอยู่ที่กรวยเปลวไฟด้านใน ความเข้มข้นของกรวยด้านในนี้ทำให้อะเซทิลีนมีความเร็วในการเจาะที่รวดเร็วและบริเวณที่ได้รับผลกระทบจากความร้อนน้อยที่สุดบนขอบตัด ทำให้เป็นตัวเลือกที่ต้องการสำหรับการตัดที่แม่นยำ งานแผ่นบางถึงปานกลาง และการใช้งานใดๆ ก็ตามที่มีคุณภาพการเชื่อมที่อยู่ติดกับการตัดทันที

อย่างไรก็ตาม อะเซทิลีนมีข้อจำกัดด้านความปลอดภัยมากกว่าก๊าซเชื้อเพลิงอื่นๆ มันไม่เสถียรทางเคมีที่ความดันข้างต้น 15 PSI (1 บาร์) ; ที่ความดันสูง อะเซทิลีนสามารถสลายตัวแบบระเบิดได้โดยไม่มีออกซิเจน ด้วยเหตุนี้ กระบอกอะเซทิลีนจึงไม่กลวง แต่จะเต็มไปด้วยมวลที่มีรูพรุนซึ่งอิ่มตัวด้วยอะซิโตนเหลว ซึ่งจะละลายอะเซทิลีนและคงความเสถียร หากวางกระบอกสูบตะแคงหรือดึงออกเร็วเกินไป อะซิโตนเหลวจะเข้าไปในท่อและคบเพลิง ส่งผลให้เปลวไฟหยดตัวทำละลายที่ลุกไหม้จากปลาย

อัตราการถอนที่ปลอดภัยจากถังอะเซทิลีนจะต้องไม่เกิน หนึ่งในเจ็ดของปริมาตรรวมของกระบอกสูบต่อชั่วโมง หากเกินอัตรานี้ จะดึงอะซิโตนออกจากมวลที่มีรูพรุนพร้อมกับก๊าซ อะเซทิลีนยังมีแนวโน้มที่จะย้อนเวลากลับไปได้สูง ซึ่งเป็นสภาวะที่เปลวไฟเคลื่อนที่ถอยหลังผ่านคบเพลิงและสายยางไปยังกระบอกสูบ ต้องติดตั้งตัวจับแฟลชแบ็คบนทั้งท่อน้ำมันเชื้อเพลิงและออกซิเจนเสมอเมื่อทำงานกับอะเซทิลีน อะเซทิลีนเบากว่าอากาศ ในกรณีที่มีน้ำรั่วจะลอยขึ้นมาและอาจสะสมในช่องหลังคาได้ กลิ่นคล้ายกระเทียมอันเป็นเอกลักษณ์ของมันสามารถตรวจพบได้ที่ความเข้มข้นต่ำกว่า 2% ก่อนที่จะถึงขีดจำกัดต่ำสุดของการระเบิดที่ 2.5%

โพรเพน (C₃H₈): ประหยัด, BTU สูง, เจาะช้าลง

โพรเพนเป็นเชื้อเพลิงทางเลือกที่ได้รับความนิยมมากที่สุดสำหรับการตัดด้วยเชื้อเพลิงออกซี โดยมีมูลค่าหลักอยู่ที่ต้นทุนที่ต่ำกว่ามาก ความพร้อมใช้งานที่กว้างขวาง และการจัดเก็บที่ง่ายกว่าเมื่อเทียบกับอะเซทิลีน ทำให้เกิดอุณหภูมิเปลวไฟประมาณ 5,122°F (2,828°C) — เย็นกว่าอะเซทิลีนประมาณ 600°F — แต่มีค่าความร้อนรวมสูงกว่าอย่างมากที่ประมาณ 2,600 บีทียูต่อลูกบาศก์ฟุต โพรเพนส่งความร้อนส่วนใหญ่ไปในตัว กรวยเปลวไฟด้านนอก แทนที่จะเป็นกรวยด้านใน สิ่งนี้จะพลิกกลับรูปทรงการเผาไหม้จากอะเซทิลีน: โพรเพนมีคุณสมบัติในการอุ่นมวลขนาดใหญ่และมีประสิทธิภาพสูงสำหรับการให้ความร้อนและการดัดงอ แต่ต้องใช้เวลาอุ่นเริ่มแรกนานกว่าสำหรับการตัด และส่งผลให้ความเร็วในการเจาะช้าลงตั้งแต่เริ่มการตัด

โพรเพนต้องการอัตราส่วนเชื้อเพลิงต่อออกซิเจนประมาณ 1:4 (โพรเพนหนึ่งส่วนต่อออกซิเจนสี่ส่วน) เทียบกับ 1:1 สำหรับอะเซทิลีน ความต้องการออกซิเจนที่สูงขึ้นนี้หมายความว่าการตั้งค่าการตัดโพรเพนจะใช้ออกซิเจนเร็วขึ้น ซึ่งผู้ปฏิบัติงานจะต้องคำนึงถึงการวางแผนกระบอกสูบสำหรับงานตัดปริมาณมาก เนื่องจากโพรเพนหนักกว่าอากาศ จึงจมลงสู่ระดับพื้นในกรณีที่มีการรั่วไหล ซึ่งสร้างความเสี่ยงต่อการสะสมของก๊าซในพื้นที่ราบต่ำ ท่อระบายน้ำที่พื้น และห้องใต้ดิน พื้นที่จัดเก็บต้องมีการระบายอากาศที่ระดับพื้นและเก็บให้ห่างจากแหล่งกำเนิดประกายไฟ อุปกรณ์โพรเพน — ตัวควบคุม ท่อ และปลายคบเพลิง — จะต้องได้รับการจัดอันดับสำหรับโพรเพนโดยเฉพาะ ท่ออะเซทิลีนและปลายไม่สามารถใช้แทนกันได้

โพรพิลีน (C₃H₆): พื้นกลาง

โพรพิลีนครองตำแหน่งประสิทธิภาพระหว่างอะเซทิลีนและโพรเพน อุณหภูมิเปลวไฟมีตั้งแต่ประมาณ 4,800°F ถึง 5,300°F และให้ค่าความร้อนรวมประมาณ 2,400 บีทียูต่อลูกบาศก์ฟุต เช่นเดียวกับโพรเพน โพรเพนให้ความร้อนส่วนใหญ่ในกรวยด้านนอก แต่มีค่า BTU ในกรวยด้านในสูงกว่าโพรเพน ทำให้ใช้เวลาในการเจาะสั้นกว่าและมีรูปทรงที่มีลักษณะคล้ายกับอะเซทิลีนมากกว่าโพรเพน โพรพิลีนต้องการออกซิเจน 3.5 ส่วนต่อเชื้อเพลิง 1 ส่วนเพื่อการเผาไหม้ที่สมบูรณ์ ซึ่งมีประสิทธิภาพมากกว่าอัตราส่วนของโพรเพน 4:1 เล็กน้อย

ทิปตัดโพรพิลีนได้รับการออกแบบโดยมีช่องเว้า 1/16 นิ้วที่ส่วนหน้า เนื่องจากมีอัตราการเผาไหม้ที่ช้ากว่าเมื่อเทียบกับอะเซทิลีน (13.5 ฟุตต่อวินาที เทียบกับ 29 ฟุตต่อวินาทีสำหรับอะเซทิลีน) การใช้ทิปอะเซทิลีนกับโพรพิลีนจะส่งผลให้เกิดเปลวไฟที่ไม่เสถียรและไม่มีประสิทธิภาพ โดยทั่วไปโพรพิลีนถือเป็นก๊าซที่เผาไหม้ได้สะอาดกว่าอะเซทิลีน และก่อให้เกิดตะกรันน้อยกว่า ซึ่งช่วยลดเวลาในการทำความสะอาดหลังการตัดในงานตัดโครงสร้าง

ก๊าซ MAPP (เมทิลอะเซทิลีน-โพรปาเดียน): การใช้งานแบบพิเศษ

ก๊าซ MAPP ในทางเทคนิคแล้ว MPS (เมทิลอะเซทิลีน-โพรพาไดอีนทำให้เสถียร) หลังจากการเลิกใช้สูตรดั้งเดิมของ Dow Chemical ทำให้เกิดอุณหภูมิเปลวไฟคล้ายกับโพรพิลีน และมีค่าความร้อนรวมประมาณ 2,400 BTU ต่อลูกบาศก์ฟุต โดยความร้อนส่วนใหญ่จะเข้มข้นในกรวยทุติยภูมิ ต้องใช้ออกซิเจน 2.5 ส่วนต่อเชื้อเพลิง 1 ส่วน ข้อได้เปรียบหลักของ MAPP เหนือเชื้อเพลิงทางเลือกอื่นคือประสิทธิภาพใน การใช้งานตัดใต้น้ำแรงดันสูง เช่น การรื้อถอนใต้น้ำ ซึ่งความเสถียรภายใต้แรงกดดันทำให้ได้เปรียบอย่างมีความหมาย สำหรับการตัดพื้นผิวมาตรฐาน MAPP ไม่ได้ให้ประโยชน์ด้านประสิทธิภาพอย่างมีนัยสำคัญมากกว่าโพรพิลีนหรือโพรเพน และโดยทั่วไปแล้วจะมีราคาแพงกว่า การใช้งานในปัจจุบันส่วนใหญ่จำกัดเฉพาะการทำความร้อนชิ้นส่วนขนาดเล็ก การบัดกรีแข็ง และงานใต้น้ำแบบพิเศษ

การเปรียบเทียบก๊าซเชื้อเพลิงโดยสรุป

ความปลอดภัยของกระบอกสูบและตัวควบคุม: รากฐานของความปลอดภัยของออกซิเจนและเชื้อเพลิง

เหตุการณ์เชื้อเพลิงออกซิเจนส่วนใหญ่ไม่ได้เกิดขึ้นที่ปลายคบเพลิง แต่อยู่ที่ระดับกระบอกสูบและตัวควบคุม ซึ่งการจัดการก๊าซแรงดันที่ไม่เหมาะสมจะสร้างสภาวะสำหรับการรั่วไหล ไฟไหม้ และความล้มเหลวที่เป็นภัยพิบัติ แนวทางปฏิบัติต่อไปนี้ไม่สามารถต่อรองได้ไม่ว่าจะใช้ก๊าซเชื้อเพลิงชนิดใดก็ตาม

อ่านฉลากกระบอกสูบเสมอ กระบอกสูบไม่มีรหัสสีแบบสากล ซัพพลายเออร์สามารถทาสีกระบอกสีใดก็ได้ อย่าถือว่าสิ่งที่อยู่ภายในกระบอกสูบขึ้นอยู่กับสีเพียงอย่างเดียว ทุกกระบอกสูบมีหมายเลขประจำตัวของสหประชาชาติ: UN 1072 สำหรับออกซิเจน, UN 1001 สำหรับอะเซทิลีน, UN 1978 สำหรับโพรเพน และ UN 1077 สำหรับโพรพิลีน หากกระบอกสูบไม่มีฉลากที่อ่านได้ ห้ามใช้

เก็บกระบอกสูบแยกกัน ถังเชื้อเพลิงและถังออกซิเจนต้องเก็บให้ห่างกันอย่างน้อย 20 ฟุตหรือแยกจากกันด้วยผนังกันไฟ ทั้งสองจะต้องจัดเก็บในแนวตั้งและยึดกับโครงสร้างที่ตายตัวเพื่อป้องกันการล้ม กระบอกอะเซทิลีนจะต้องตั้งตรงเสมอ — หากกระบอกอยู่ตะแคง ให้ยืนตั้งตรงและพักไว้อย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงก่อนใช้งานเพื่อให้อะซิโตนทำให้มวลที่มีรูพรุนอิ่มตัวอีกครั้งก่อนที่จะถอนก๊าซออก

ตรวจสอบหน่วยงานกำกับดูแลก่อนการใช้งานทุกครั้ง ตรวจสอบวาล์วควบคุม ที่นั่ง และเกลียวเพื่อดูน้ำมัน จาระบี เศษซาก และความเสียหายทางกายภาพ ส่วนประกอบที่ปนเปื้อนจะต้องได้รับการบริการอย่างมืออาชีพก่อนใช้งาน เมื่อเปิดวาล์วถังออกซิเจน ให้ยืนไปด้านข้าง — ไม่ใช่ด้านหน้าตัวควบคุม — แล้วเปิดวาล์วจนสุด สำหรับอะเซทิลีน ให้เปิดวาล์วกระบอกสูบไม่เกินสามในสี่รอบ ซึ่งจะทำให้วาล์วปิดได้อย่างรวดเร็วในกรณีฉุกเฉิน วาล์วเชื้อเพลิงสำรองอาจเปิดจนสุดได้

ทำการทดสอบแรงดันรั่วก่อนทุกครั้ง เมื่อติดตั้งตัวควบคุมแล้ว ให้ตั้งค่าออกซิเจนเป็น 10 PSI แล้วปิดวาล์วกระบอกสูบ ตรวจสอบเกจทั้งสองเป็นเวลาสองถึงสามนาที แรงดันตกคร่อมบ่งชี้ว่ามีรอยรั่วที่ต้องค้นหาและซ่อมแซมก่อนจุดคบเพลิง ใช้น้ำสบู่ — อย่าใช้เปลวไฟ — เพื่อค้นหารอยรั่วที่ข้อต่อและข้อต่อ ทำซ้ำการทดสอบด้านก๊าซเชื้อเพลิง

ขั้นตอนความปลอดภัยของท่อ คบเพลิง และปลาย

ท่อออกซิเจนเชื้อเพลิงมีรหัสสีและรหัสเกลียวโดยการออกแบบเพื่อป้องกันการเชื่อมต่อข้ามที่เป็นอันตราย ท่ออะเซทิลีน (และก๊าซเชื้อเพลิงอื่นๆ) จะเป็นสีแดงและใช้เกลียวซ้าย ระบุได้ด้วยร่องที่กลึงพาดน็อตข้อต่อ ท่อออกซิเจนเป็นสีเขียวและใช้เกลียวขวา ไม่มีร่อง การป้องกันทางวิศวกรรมนี้หมายความว่าไม่สามารถทำการเชื่อมต่อที่ถูกต้องในแบบย้อนกลับได้ - แต่เฉพาะในกรณีที่ผู้ปฏิบัติงานใช้ท่อที่ถูกต้องและไม่มีการดัดแปลงสำหรับก๊าซแต่ละชนิด ห้ามเปลี่ยนท่ออะเซทิลีนเป็นโพรเพนหรือเชื้อเพลิงสำรองอื่น ๆ โพรเพนจะทำให้ซับด้านในของท่อเกรดอะเซทิลีนเสื่อมสภาพทางเคมี ส่งผลให้หลุดล่อนและอาจไปปิดกั้นปลายคบเพลิงหรือตัวควบคุม

ก่อนที่จะจุดคบเพลิง ให้ไล่ท่อทั้งสองออกแยกกัน ตั้งค่าตัวควบคุมไปที่ประมาณ 5 PSI เปิดวาล์วไฟฉายเป็นเวลาสั้นๆ เพื่อให้ก๊าซไหลผ่านและไล่อากาศหรือสารปนเปื้อน จากนั้นปิดวาล์ว การไล่ล้างช่วยลดความเสี่ยงที่ก๊าซผสมในท่อซึ่งอาจทำให้เกิดปฏิกิริยาย้อนกลับเมื่อจุดระเบิด

ตรวจสอบปลายคบเพลิงก่อนใช้งานทุกครั้ง ปลายอะเซทิลีนมีหน้าปลายแบนหรือเว้าเล็กน้อย ทิปเชื้อเพลิงสำรองจะถูกปิดลงเรื่อยๆ — โพรพิลีน 1/16", MAPP 1/32", โพรเพน และก๊าซธรรมชาติ 3/32" การใช้ปลายที่ไม่ถูกต้องกับก๊าซเชื้อเพลิงจะเปลี่ยนรูปทรงของเปลวไฟ ประสิทธิภาพ และความเสถียร ทำความสะอาดทิปที่สกปรกหรืออุดตันด้วยน้ำยาทำความสะอาดทิปโดยเฉพาะ ห้ามใช้ลวดหรือดอกสว่านที่อาจขยายขนาดปากได้

ใช้ประกายไฟเสียดสีเพื่อจุดคบเพลิงเสมอ ห้ามจุดไม้ขีด ไฟแช็กบิวเทน หรือเปลวไฟ เปิดวาล์วน้ำมันเชื้อเพลิงก่อน (ประมาณหนึ่งในสี่รอบ) ติดไฟทันที จากนั้นค่อย ๆ แนะนำออกซิเจนเพื่อปรับเป็นเปลวไฟที่เป็นกลาง เปลวไฟที่เป็นกลาง - โดยที่กรวยด้านในถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจนโดยไม่มีขนและไม่มีหมอกควันออกซิเจนมากเกินไป - คือเปลวไฟตัดมาตรฐาน เปลวไฟที่ทำให้เกิดคาร์บูไรซิ่ง (เชื้อเพลิงส่วนเกิน) บ่งชี้ว่ามีออกซิเจนไม่เพียงพอ เปลวไฟออกซิไดซ์ (ออกซิเจนส่วนเกิน) ทำให้เกิดกรวยด้านในแหลมเล็กกว่า และควรหลีกเลี่ยงบนโลหะส่วนใหญ่เนื่องจากมันจะนำออกไซด์เข้าไปในการตัด

Backfire, Flashback และการตอบสนองฉุกเฉิน

การทำงานผิดพลาดของคบเพลิงที่แตกต่างกันสองครั้งจำเป็นต้องได้รับการจดจำและตอบสนองทันที ก ย้อนกลับ เป็นการถดถอยของเปลวไฟกลับเข้าสู่ปลายคบเพลิงชั่วขณะ ซึ่งมักจะมาพร้อมกับเสียงป๊อปดัง โดยส่วนใหญ่มักเกิดจากการสัมผัสปลายเข้ากับชิ้นงาน การใช้แรงดันที่ไม่ถูกต้อง หรือปลายสกปรก ในกรณีส่วนใหญ่ เปลวไฟจะดับได้เองและสามารถจุดใหม่ได้หลังจากที่ส่วนปลายเย็นลงและได้รับการตรวจสอบแล้ว ปฏิกิริยาย้อนกลับเป็นสัญญาณเตือน ไม่ใช่สิ่งรบกวนเล็กๆ น้อยๆ — มันบ่งบอกถึงสภาวะที่หากไม่แก้ไข ก็สามารถบานปลายได้

A ย้อนหลัง ร้ายแรงกว่ามาก: เปลวไฟจะไหม้กลับผ่านตัวคบเพลิงและเข้าไปในท่อไปทางกระบอก ภาพย้อนหลังสามารถระบุได้ด้วยเสียงแหลมสูงหรือเสียงฟู่จากคบเพลิง เปลวไฟที่คงอยู่บริเวณตัวคบเพลิงโดยไม่มีเปลวไฟที่ปลายมองเห็นได้ หรือด้ามคบเพลิงที่ร้อนผิดปกติ ในกรณีที่ย้อนเวลากลับไป: ให้ปิดวาล์วหัวจ่ายออกซิเจนทันที จากนั้นจึงปิดวาล์วน้ำมันเชื้อเพลิง อย่าเพียงแค่ปิดน้ำมันเชื้อเพลิงก่อน การถอดน้ำมันเชื้อเพลิงออกในขณะที่ออกซิเจนยังคงไหลอยู่สามารถดึงเปลวไฟกลับไปได้อีก หลังจากปิดวาล์วคบเพลิงทั้งสองแล้ว ให้ปิดวาล์วกระบอกสูบทั้งสองตัว ปล่อยให้อุปกรณ์ทั้งหมดเย็นสนิทก่อนที่จะตรวจสอบความเสียหาย ห้ามนำอุปกรณ์ใดๆ ที่เคยประสบปัญหาย้อนหลังกลับมาใช้ซ้ำจนกว่าจะได้รับการตรวจสอบและรับรองอย่างมืออาชีพ

ตัวจับแฟลชแบ็ค - ติดตั้งที่ตัวคบเพลิงหรือช่องควบคุมทั้งท่อเชื้อเพลิงและออกซิเจน - มีเช็ควาล์วและตัวตัดความร้อนที่ออกแบบมาเพื่อหยุดไฟย้อนก่อนที่จะถึงท่อและกระบอกสูบ เป็นข้อบังคับในเขตอำนาจศาลหลายแห่งสำหรับระบบอะเซทิลีน และแนะนำเป็นอย่างยิ่งสำหรับการตั้งค่าเชื้อเพลิงออกซิเจนทั้งหมดโดยไม่คำนึงถึงประเภทของเชื้อเพลิง

ข้อกำหนดอุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคลและพื้นที่ทำงาน

การตัดด้วยเชื้อเพลิงออกซีทำให้เกิดประกายไฟ ตะกรันหลอมเหลว รังสีอัลตราไวโอเลตและอินฟราเรด ควันโลหะ และผลพลอยได้จากการเผาไหม้ อุปกรณ์ป้องกันส่วนบุคคลจะต้องจัดการกับอันตรายเหล่านี้ทั้งหมดพร้อมกัน

การป้องกันดวงตาและใบหน้าไม่สามารถต่อรองได้ แผงป้องกันการเชื่อมแบบเต็มหน้าพร้อมเลนส์กรองแสงที่ได้รับการจัดอันดับให้เป็นเฉดสีที่เหมาะสมสำหรับการตัด — โดยทั่วไปจะเป็นเฉดสี 3 ถึง 6 สำหรับงานที่ใช้เชื้อเพลิงออกซีขึ้นอยู่กับความเข้ม — การสวมทับแว่นตานิรภัยให้ทั้งการป้องกันทางแสงที่จำเป็นและการป้องกันน้ำกระเซ็นจากตะกรัน กระบวนการนี้จะสร้างรังสีอินฟราเรดในปริมาณที่เพียงพอที่จะทำให้เกิดความเสียหายที่กระจกตาจากการสัมผัสซ้ำโดยไม่มีการป้องกัน

สำหรับการปกป้องร่างกาย ควรใช้เส้นใยธรรมชาติที่ทอแน่นมากกว่าใยสังเคราะห์ ผ้าขนสัตว์มีคุณสมบัติหน่วงไฟตามธรรมชาติ ผ้าเดนิมให้การปกป้องที่สมเหตุสมผล ผ้าใยสังเคราะห์ เช่น โพลีเอสเตอร์ ไนลอน อะคริลิก ละลายมากกว่าถ่าน และทำให้อาการบาดเจ็บจากการเผาไหม้แย่ลงอย่างมาก เสื้อแจ็กเก็ตสำหรับงานเชื่อมแบบหนังหรือทนไฟ ถุงมือหนัง และรองเท้าบูทหนังที่ไม่มีเชือกผูกเปลือย ให้การป้องกันเป็นชั้นๆ ที่เหมาะสมสำหรับงานตัด หลีกเลี่ยงการพับปลายแขนเสื้อ คอเสื้อเชิ้ตแบบเปิด และขากางเกงแบบพับ เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นจุดสะสมของประกายไฟและตะกรันที่ตกลงมา

พื้นที่ทำงานจะต้องมีการระบายอากาศที่ดีตลอดเวลา การตัดโดยใช้เชื้อเพลิงออกซิไดซ์ของเหล็กเคลือบ สังกะสี หรือเหล็กทาสีจะสร้างควันโลหะซึ่งรวมถึงซิงค์ออกไซด์ สารประกอบตะกั่ว และผลพลอยได้จากพิษอื่นๆ ขึ้นอยู่กับวัสดุฐานและการเคลือบ การระบายอากาศเสียเฉพาะที่หรืออย่างน้อยที่สุด ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจสำหรับควันโลหะเมื่อตัดวัสดุเคลือบ พื้นที่ทำงานต้องปราศจากวัสดุไวไฟในรัศมีอย่างน้อย 35 ฟุต (10 เมตร) ในทุกทิศทางก่อนที่จะเริ่มการตัด และควรเฝ้าระวังไฟในสถานที่เป็นเวลาอย่างน้อย 30 นาทีหลังจากหยุดการตัด เนื่องจากตะกรันสามารถจุดชนวนสิ่งที่ติดไฟได้ซึ่งไม่สามารถมองเห็นได้ในทันทีจากตำแหน่งการตัด